Το πέταγμα

Πόσο αλήθεια, ο πόνος στην καρδιά μου έχει φωλιάσει
κι' ενα μου δάκρυ δε λέει να βγει
να τρέξει μέσ' των ματιών την άκρη, τη λευτεριά να βρει
δε λέει αυτό το καρδιοκτύπι μου, που' ναι σαν όνειρο
σαν το πετούμενο, σε οριζόντων άκρη, να χαθεί
σ' ονειρεμένα μέρη να βρεθεί
και να κοιτάξει από ψηλά ολόκληρο τον κόσμο
να βρει αυτό π' αλήθεια, μια ολόκληρη ζωή αναζητεί
εκεί στ' αεροδρόμιο του πόνου μένει
και μια ζωή, για τα ταξίδια που' χει φανταστεί να κάνει, ομιλεί
κι' φαντασία του οργιάζει, μα πουθενά δεν οδηγεί
και σαν τυφλός μέσ' το σκοτάδι ζει
κι' λαιμητόμος του, είναι η ίδια του η πράξη
η ίδια του η μοναχική ζωή