Η μοναξιά, η αγάπη μου

Μπορώ να γίνω χρώμα βιολετί ή καστανό,
γαλάζιο ή σκοτάδι να έχω μόνο.
Να περπατώ, να αναπολώ,
σαν έλικες την σκέψη μου να έχω.

Στους δρόμους να περιμένω μόνος,
μην έχοντας ανάγκη να μιλήσω,
και όταν χρειαστεί,
να ανθήσω.

Στο νου αρέσει η μοναξιά,
Είναι η φίλη μου, η προδομένη.
Αγάπη της δεν έχει όρια,
Όμως την έχω αγκαλιά.
Με τις φτερούγες της ταξιδεύω.

Μιλήσαμε και σήμερα,
Και τώρα είναι κοντά μου.
Δεν την αγαπάει κανείς
Όλοι την δείχνουν με ένα δάχτυλο
και σημασία δεν την δίνουν
Περιφρονούν, αηδιάζουν και προσκυνούν
Και ξεγελούν τον εαυτού τους...